Amsterdamse Gein: Honderdtweeëntwintig
tweede huiskamer
Hieronder de eerste bijdrage van Clous van Mechelen (1941), actief muzikant en componist en bekend creatief in de Amsterdamse reclame wereld (o.a. Big City met Tol Hansse, Sjef van Oekel, Grolsch). Zie ook: www.clousvanmechelen.nl

Ik had al een paar keer geprobeerd het gesprek in een andere richting te krijgen. We zaten om een ronde tafel in een grand-café in Amsterdam Oost. Op de één of andere manier waren we bij de afdeling ongelukken en ziektes terecht gekomen. Eerst was het nog over koetjes en kalfjes gegaan, zoals thuis alles goed en de kids, werk een beetje slapjes, behoorlijk gewend aan rood staan, heb je nog steeds bonje met de buren, nog met vakantie geweest, enzovoort. U kent dat wel. Frits was de eerste. Ja over vakantie gesproken, die is bij ons letterlijk in ’t water gevallen. Op een camping in Frankrijk moest ik over een verrot klein bruggetje en eigenlijk had ik moeten reageren op mijn voorgevoel en ja hoor, ik was er bijna overheen toen het bruggetje het begaf. Mijn caravan hing half boven ’t water. Als hij hier was opgehouden, niks aan de hand maar wel aan zijn hand. Frits was van alles gaan proberen en daarbij zat ie plotseling klem met zijn linkerhand. Kortom er moest iemand aan te pas komen met krik en zaag en einde verhaal in een hospitaal wat nou niet erg 2012 leek. Ook moesten we allemaal kijken naar een lelijk litteken. De bitterballen en vlammetjes die op dat moment op tafel werden gezet kregen iets minder aandacht dan gebruikelijk. Kees had met tennissen een bal met 90 km op z’n oog gekregen. Hans was van de fiets gelazerd, ok weet je wel, maar uitgerekend op een stuk oud ijzer waar nog steeds een puntje van in z’n knie zit. Een ander had zijn hoofd gestoten omdat die nieuwsgierig was naar de wijnkelder in een oud huis van een kennis van z’n vader. Van kwaad tot erger, toen kwamen de kleine en grote kwalen. De bitterballen werden langzaam koud. Wegens privacy kan ik niet zeggen wie, laat ik hem maar voor ‘t gemak het gemak Mario noemen, die begon over zijn prostaat. Nergens kon men hem helpen in Nederland maar in Duitsland was er natuurlijk wel een medicus bereid om er wat aan te doen.  Ze hebben er kleine speldjes, ja een nano micro maatje in gestopt. Het zijn er honderdtweeëntwintig en…ze zijn radio actief. Je lijkt wel een wandelende kerncentrale, zei Hans. Zegt Mario, ja als ze een stekker in m’n reet stoppen kan ik heel Amsterdam Oost van stroom voorzien. Kunnen we daar mooi de bitterballen mee opwarmen, zei ik.

Clous van Mechelen.